Beton komórkowy uzyskujemy przy silnej reakcji aluminium z wapnem co powoduje że masa betonu ulega spienieniu, w wyniku czego powstają w nim jednorodne pory, zwane komórkami. Tak otrzymany beton nosi nazwę gazobetonu. Innym sposobem na otrzymywanie batonu komórkowego jest dodanie czynnika pianotwórczego do mieszanki który wprowadza pęcherzyki podczas mieszania przy dużej prędkości. Tak otrzymany beton nosi nazwę pianobetonu. Po związaniu beton komórkowy formowany jest w bloczki, płytki i kształtki. Najczęściej jednak wykorzystywane do budowy są: bloczki lub bloczki modułowe do budowy ścian jednowarstwowych lub wielowarstwowych. Mogą one mieć gładkie lub wyrafinowane krawędzie (łączy się je za pomocą piór-wpustów).

Ściany budowane przy użyciu betonu komórkowego posiadają niską przewodność cieplną w przegrodach. Daje nam to ochronę przed wysokimi temperaturami zarówno dodatnimi jak i ujemnymi. W zależności od gęstości beton komórkowy może mieć różne odmiany (od 300 do 800 kg/m3). Im zastosujemy wyższa odmianę tym większa gęstość co powoduje zwiększenie nośności ale za to mamy do czynienia ze znacznym spadkiem izolacji termicznej. Natomiast bardzo dobrą izolację akustyczną odznaczają się materiały o dużej gęstości i masie, a są to takie które są słabym izolatorem termicznym. Bardzo lekki beton komórkowy jest łatwy i bardzo szybki do murowania. Bez problemu poddaje się obróbce za pomocą prostych narzędzi stolarskich, wymaga jednak bardzo dużej precyzji ponieważ bloczki łączy się ze sobą zaprawą klejową a to wymaga stałej kontroli wypoziomowania poszczególnych warstw muru i szlifowanie każdej z nich. Ważnym warunkiem jest to aby każda warstwa zaprawy klejowej była tej samej grubości jest to możliwe dzięki użyciu specjalnej packi zębatej lub podajnika zaprawy. Jednym z głównych utrudnień budowy jest konieczność zabezpieczenia zbrojenia w betonie komórkowym, gdyż szybko ulega korozji. Głównym atutem powstawania budynku przy pomocy betonu komórkowego jest zaoszczędzenie czasu który można poświęcić na dalsze wykończenie. W zastosowaniu do budownictwa jednorodzinnego beton komórkowy pod pewnymi względami znacznie przewyższa tradycyjne materiały budowlane.
Cieńsze warstwy ściany jednowarstwowej o grubości bloczka wynoszącej od 30-40cm nie wymagają docieplenia oraz zwiększają powierzchnię użytkową wewnątrz budynku. Bloczki które murowane są na cienką warstwę zaprawy klejowej ściśle do siebie przylegają bez spoin pionowych stanowi skuteczną zaporę dla ciepła niż tradycyjnie stosowana zaprawa, przez którą ciepło w bardzo łatwy sposób ucieka. Jest to bardzo istotna zaleta przede wszystkim w domach jednorodzinnych gdzie powierzchnia ścian zewnętrznych jest bardzo długa. Beton komórkowy bez żadnych przeciwwskazań może być również stosowany w ścianach piwnicznych czy fundamentowych. Lecz należy go zabezpieczyć za pomocą izolacji przed zawilgoceniem. Materiał ten doskonale sprawdza również się w ścianach działowych które w późniejszym czasie są dużo łatwiejsze do demontażu niż tradycyjne ściany działowe.